الکتروریسی به عنوان یک روش جدید نانوریزپوشانی از نیروهای الکترواستاتیک برای تولید الیاف پلیمری استفاده می کند. این روش نسبتاً ساده بوده و الیافی با قطر ده تا صدها نانومتر تولید می کند. سطح خاص بزرگ، تخلخل زیاد، ظرفیت بارگیری بالا، بازده بالای ریزپوشانی، رهایش همزمان ترکیبات مختلف و راحتی کار با آن باعث می شود که نانوالیاف گزینه مناسبی به عنوان یک سیستم ریزپوشانی برای تحویل انواع ترکیبات مفید و زیست فعال ( و البته حساس به شرایط محیطی) باشد. این روش بر مبنای اعمال ولتاژ بالا به محلول پلیمری ویسکوز است. محلول با بار مثبت از طریق سرنگ پمپ می شود. میدان الکتریکی باعث می شود که قطره خروجی از سرنگ به مخروط تیلور تبدیل شده و سپس بسته به خصوصیات محلول و شرایط فرایند، به دلیل وجود کمپلکس های زنجیره ای و ویسکوزیته بالای آن، یک جت پایدار تشکیل می شود که برای تشکیل موفقیت‌آمیز فیبر لازم است. با نزدیک شدن جریان ماده به الکترود کمکی، جت باریکتر شده و یک مارپیچ باز ایجاد می کند. حلال به طور همزمان تبخیر شده و فیبرها به شکل الیاف روی الکترود کمکی رسوب می کند (8).

انواع مختلف بیوپلیمرهای غذایی از جمله پلی ساکاریدها، لیپیدها، پروتئین ها و ترکیبات آنها (4)، به دلیل ماهیت غذایی، زیست تخریب پذیر بودن، غیر سمی بودن و مقرون به صرفه بودن (3)، برای تولید طیف وسیعی از نانو حامل ها برای محافظت، به دام انداختن، ریزپوشانی و تحویل کنترل شده ترکیبات فعال زیستی و مواد مغذی مورد استفاده قرار گرفته است (4). از پلیمرهای طبیعی، مصنوعی و ترکیب آنها می توان در الکتروریسی استفاده کرد (9).