اکستروژن با رطوبت بالا برای تولید گوشت آنالوگ

پروتئین ها جزء مهمی از رژیم غذایی انسان هستند و اکثریت قریب به اتفاق از محصولات حیوانی مشتق می شوند. با توجه به تقاضای روزافزون برای محصولات حیوانی به موازات افزایش جمعیت، جامعه بشری با چالش‌های شدیدی مواجه است زیرا تولید انبوه گوشت باتوجه به پایین بودن ضریب تبدیل ذاتی پروتئین گیاهی به حیوانی اثرات منفی متعددی بر محیط‌زیست از جمله کاربری زمین، کاهش آب شیرین، گرم شدن زمین، کاهش مراتع لازم جهت تغذیه دام و از دست دادن تنوع زیستی دارد (Steinfeld و همکاران، 2006). در این میان، یک رویکرد برای تامین پایدار پروتئین، جایگزینی جزئی پروتئین گوشت با پروتئین گیاهی است (Smil 2000). علاوه بر این، امروزه با افزایش گیاه خواری در میان جوامع بشری، توجه به حقوق حیوانات، شیوع بیماری های حیوانی نظیر جنون گاوی و نیز افزایش تقاضا برای مصرف غذای سالم (بدون کلسترول و حاوی چربی غیر اشباع تر) و حلال نگاه مثبتی بر استفاده از پروتئین های گیاهی به عنوان جایگزین پروتئین های حیوانی ایجاد نموده است [2].

علیرغم افزایش آگاهی عمومی از جنبه‌های منفی مرتبط با تولید گوشت، محصولات آنالوگ که دارای بافتی مشابه گوشت بوده و یک الگوی موفق و اقتصادی در جایگزینی پروتئین حیوانی با پروتئین های گیاهی هستند، هنوز به‌عنوان محصولات خاص شناخته می‌شوند؛ دلیل این امر را می‌توان به ویژگی‌های حسی غیرمعمول مانند ظاهر، طعم، عطر و بافت نسبت داد. از این رو، نیاز به فناوری هایی برای تبدیل پروتئین گیاهی به محصولات خوش طعم که با استقبال بالای مصرف کنندگان همراه است، وجود دارد. با اینکه می توان طعم گوشت را به راحتی به دست آورد اما ویژگی های منحصر به فرد بافت گوشت ماهیچه ای چالشی خاص را برای توسعه دهندگان گوشت آنالوگ ایجاد می کند.

از دهه 1960، پخت اکستروژن برای تولید جایگزین های گوشت با استفاده از نشاسته و پروتئین به عنوان مواد خام استفاده شده است. جایگزین‌های گوشت اکسترود شده سنتی که با اکستروژن کم رطوبت تولید می‌شوند (حدود 30 درصد، وزنی/وزنی)، بافتی اسفنج مانند داشته و قبل از مصرف نیاز به آب‌رسانی مجدد دارند (Guy، 2001). این محصولات به عنوان اکستندر گوشت[1] یا جایگزین گوشت چرخ کرده استفاده می شود. با این حال، آنها نمی توانند ظاهر و بافت ماهیچه های فیبری گوشت را تقلید کنند. یکی از فناوری‌های امیدوارکننده برای به دست آوردن جایگزین‌های گوشت با کیفیت بالا از پروتئین‌های گیاهی، فرآیند پخت اکستروژن با رطوبت بالا[2] (HMEC) است. ویژگی کلیدی جایگزین های گوشت با رطوبت بالا ساختار فیبری آنها بوده که بافتی شبیه سینه مرغ است. شباهت زیاد به گوشت ماهیچه ای را نمی توان با فناوری های قبلی به دست آورد. این فناوری می تواند سرعت افزایش تولید گوشت حیوانی را کاهش داده و به سمت تامین پایدارتر پروتئین بر اساس پروتئین های گیاهی سوق دهد.

اخیراً عرضه محصولات غذایی آنالوگ حیوانی مانند گوشت، ماهی، شیر، تخم مرغ و پنیر گیاهی به بازار مواد غذایی افزایش چشمگیری داشته است. بر اساس گزارش موسسه گود فود[3] که یک سازمان غیرانتفاعی است میزان خرده فروشی غذاهای گیاهی در ایالات متحده در سال 2019 به 5 میلیارد دلار افزایش یافت که نشان دهنده افزایش 29 درصدی طی دو سال است (McClements و همکاران، 2021). علاوه بر این، فروشگاه‌های خرده‌فروشی بیش از 100 محصول مختلف آنالوگ گوشت را در قفسه‌های خود عرضه می‌کنند. افزایش عرضه محصولات غذایی با پایه گیاهی تا حد زیادی بخاطر تاثیر مثبت تولید این فراورده ها بر پایداری محیط­زیست، بهداشت و درنظر گرفتن حقوق حیوانات می باشد. به عنوان مثال، مشخص شده است استفاده از رژیم‌های غذایی سرشار از گوشت و فرآورده‌های گوشتی موجب تولید بیش از دو برابر دی‌اکسید کربن (19/7 کیلوگرم،CO2  در روز) نسبت به رژیم گیاه­خواری (89/2کیلوگرم، CO2  در روز) می شود (Scarborough و همکاران، 2014). علاوه بر این، مصرف زیاد گوشت قرمز و فرآورده های آن تنها در ایالات متحده منجر به تحمیل هزینه­ی 285 میلیارد دلاری به سیستم بهداشت و درمان شده است (Springmann و همکاران، 2018).

افزایش تمایل مصرف کنندگان به استفاده از محصولات غذایی که حاوی فراورده های حیوانی نیستند منجر به رشد فعالیت های تحقیق و توسعه در زمینه تولید محصولات غذایی جایگزین مانند آنالوگ های گوشت شده است. در کلاس آنالوگ­های گوشت، فعالیت‌های تحقیقاتی اخیر منجر به معرفی و توسعه مواد خام جدید، تکنیک‌های ساختاردهی نوین و فرمولاسیون‌های جدید شده است (McClements و همکاران، 2021).

معمولاً دو نوع طبقه غذایی در مورد گوشت وجود دارد: گوشت تازه، گوشت های نیمه آماده[4] و فرآورده های گوشتی. منظور از گوشت تازه، بافت خوراکی حیوانات است که برای تهیه غذا استفاده می‌شود. گوشت های نیمه آماده، گوشت تازه‌ای هستند که به قطعات کوچکتر تبدیل شده درحالیکه فیبرهای ماهیچه‌ای هنوز در محصول قابل مشاهده هستند و فرآورده‌های گوشتی محصولاتی هستند که برای افزایش ماندگاری، راحتی مصرف، تنوع و کیفیت گوشت تازه تولید می شوند (Boada و همکاران، 2017). طبقه بندی مشابهی در مورد گوشت­های آنالوگ تعریف شده است: آنالوگ های گوشت و آنالوگ های گوشت فرآوری شده. آنالوگ های گوشت و آنالوگ های گوشت فرآوری شده به صورت زیر تعریف می شوند (McClements و همکاران، 2021):

  • آنالوگ‌های گوشت از پروتئین‌ها، چربی‌ها، کربوهیدرات‌ها و سایر مواد به‌دست‌آمده از منابع غیرحیوانی تولید شده و برای تقلید بافت ماهیچه‌ای کامل با روش فیزیکی، آنزیمی یا بیولوژیکی ساختاردهی شده اند.
  • آنالوگ های گوشت نیمه آماده از پروتئین ها، چربی ها، کربوهیدرات ها و سایر مواد به دست آمده از منابع غیر حیوانی تولید می شود که بصورت فیزیکی، آنزیمی یا بیولوژیکی ساختاردهی شده اند تا بافتی مشابه بافت عضلانی تکه تکه شده مانند گوشت چرخ کرده بدست آید.
  • آنالوگ های گوشت فراوری شده از پروتئین ها، چربی ها، کربوهیدرات ها و سایر مواد به دست آمده از منابع غیر حیوانی تولید می شود که بصورت فیزیکی، آنزیمی یا بیولوژیکی ساختاردهی شده اند تا محصولاتی مشابه سوسیس و کالباس بدست آید.

برای تولید این محصولات می توان از انواع منابع غنی از پروتئین غیرحیوانی از جمله گیاهان، جلبک ها، قارچ ها یا گوشت کشت داده شده[5] استفاده کرد. باید توجه داشت که تا به امروز هنوز این بحث وجود دارد که آیا گوشت کشت داده شده به عنوان گوشت یا آنالوگ گوشت طبقه بندی می شود (Boada و همکاران، 2017).

مطالعات قبلی برپایه اکستروژن رطوبت بالا به سویا و گلوتن گندم به عنوان منابع پروتئین گیاهی محدود شده است که با معایبی همراه است. برخی از مشکلات در خصوص استفاده از پروتئین های سویا نظیر حضور عوامل ضد تغذیه ای و آلرژی زا ، بروز جهش های ژنتیکی در موجودات زنده و نیز بیماری سلیاک در نتیجه مصرف گلوتن گندم منجربه توجه به منابع دیگر پروتئینی گردیده است [13]. از دیدگاه اروپایی، نخود (.Pisum sativum L) به دلیل ویژگی های تغذیه ای و پتانسیل پایین برای پاسخ های آلرژیک می تواند نقش مهمی را به عنوان جایگزینی برای پروتئین گوشت در میان منابع مختلف پروتئین های گیاهی ایفا کند (نواک-وگرزین و همکاران 2003). به منظور ایجاد یک بافت فیبری، پروتئین ها در اکسترودر تحت رطوبت بالای 50% (برمبنای مرطوب) گرم می شوند و بافت دهی به پروتئین در قسمت قالب خنک کننده به ترتیب با تغییر رطوبت، دما، فشار و برش ایجاد میشود (Noguchi 1990). ایجاد ساختار فیبریلی شبیه گوشت از ویژگی های کلیدی در تولید گوشت های انالوگ رطوبت بالا می باشد که سبب ایجاد ظاهر بهتر و احساس مطلوب تر در نظر مصرف کننده میشود. تولید گوشت آنالوگ با ساختار فیبریلی مطلوب طی فرآِیند پخت اکستروژن رطوبت بالا فرآیندی پیچیده بوده که وابسته به خواص فیزیکوشیمیایی مواد تشکیل دهنده پروتئین، تعاملات آنها با دیگر مواد افزودنی و نیز شرایط اکستروژن (حرارت، رطوبت، دور هلیکس، گشتاور موتور، فشار جریان و انرژی مکانیکی ویژه) می باشد[10].  ترکیب این متغیرهای فرآیند منجر به تبدیل مولکولی و واکنش شیمیایی بین مولکول های پروتئین می شود. پیشنهاد شده است که پروتئین ها در داخل اکسترودر پلاستیکی شده و متعاقباً طی عبور از یک قالب خنک کننده جامد می شوند (Akdogan 1999). با این حال، هنوز دانش محدودی در مورد دماهای ذوب و انجماد، ویسکوزیته و پروفیل های جریان در داخل اکسترودر و قالب خنک کننده وجود دارد. برای تثبیت ساختاری اکسترودها، تغییرات در هر دو نوع پیوند کووالانسی (پیوندهای پپتیدی و دی سولفیدی) و غیرکووالانسی (پیوندهای هیدروژنی، آبگریز و یونی) را می توان انتظار داشت (Liu and Hsieh 2007؛ Chen et al. 2011).

اگرچه پخت اکستروژن با رطوبت بالا اخیراً در صنایع غذایی معرفی شده است اما فرآیندهای زیربنایی تشکیل ساختار الیاف-مانند هنوز به اندازه کافی روشن نشده اند. این امر عمدتاً به دلیل دشواری مطالعه ویژگی های پروتئین تحت شرایط دمای بالا، فشار و برش در داخل اکسترودر و همچنین پیچیدگی فرآیند اکستروژن بوده که خود متاثر از برهمکنش بین متغیرهای فرآیند، ویژگی های خوراک ورودی و ویژگی های محصول است. این وابستگی ها مانع از بیان اثر یک متغیر یا پارامتر فرآیند شده و درک محدود از ارتباط بین مواد تشکیل دهنده، فرایند و تشکیل ساختار مانع توسعه محصول می شود.


[1] -meat extenders

[2] -high moisture extrusion cooking

[3] - Good Food

[4] - meat preparations

[5] - cultured meat

مروری بر مکانیسم پایداری و کاربرد امولسیون‌های آب در روغن حاوی مواد افزودنی مختلف

 

چکیده

امولسیون‌های آب در روغن (W/O) می‌توانند برای کپسوله کردن و رهایش کنترل­شده ترکیبات زیست فعال جهت غنی سازی محصولات غذایی برپایه چربی[1] استفاده شوند. با این حال، تثبیت طولانی مدت امولسیون های W/O یک کار چالش برانگیز در صنایع غذایی است و در نتیجه کاربرد بالقوه آنها را محدود می کند. برای تولید محصولات غذایی مبتنی بر امولسیون با کیفیت بالا، درک بهتر عوامل موثر بر پایداری امولسیون ضروری است. در سیستم غذایی واقعی، وضعیت پایداری امولسیون‌های W/O با در نظر گرفتن این واقعیت که افزودنی‌های مختلفی مانند نمک، شکر و سایر افزودنی‌های مولکول بزرگ در محصولات موجود است، پیچیده‌تر می‌شود. پایداری امولسیون‌های W/O ناشی از این افزودنی‌های کپسوله‌شده یکی از نگرانی های کنونی است و باید توجه ویژه ای به مبانی نظری مربوطه صورت گیرد. این مقاله چند روش متداول برای تهیه امولسیون‌های W/O را ارائه می‌کند و نقش افزودنی‌های مختلف (انواع محلول در آب و روغن) در تثبیت امولسیون‌های W/O مورد بحث قرار گرفته و نشان داده می‌شود تا بتوان به بینشی جدید در مورد مکانیسم پایداری سیستم های امولسیونی دست پیدا کرد. علاوه بر این، این مقاله یک نمای جامع از کاربردهای بالقوه امولسیون‌های W/O در سیستم‌های غذایی برای مثال به عنوان جایگزین‌های چربی، پلتفرم‌های رهایش کنترل‌شده مواد مغذی، و سیستم‌های حامل ترکیبات زیست فعال محلول در آب ارائه می‌کند. این اطلاعات ممکن است برای بهینه سازی فرمولاسیون امولسیون های W/O برای استفاده در محصولات غذایی عملگرا در مقیاس تجاری مفید باشد.

واژه‌های کلیدی: افزودنی‌ها، کاربرد، مکانیسم پایداری، امولسیون‌های W/O.

مقدمه

امولسیون‌ها، دیسپرسیون‌های کلوئیدی متشکل از حداقل دو مایع غیرقابل اختلاط هستند که یکی از آنها در دیگری پراکنده شده و با استفاده از سورفکتانت‌هایی با تعادل هیدروفیل-لیپوفیل مناسب (مقدار HLB) تثبیت می‌شوند (Bande, Prasad, Mishra, & Wasewar, 2008). امولسیون ها به طور گسترده ای در صنایع لوازم آرایشی (رژ لب، امولسیون آرایشی و بهداشتی)، داروسازی (ریزپوشانی و تحویل دارو)، نفت و صنایع غذایی استفاده می شوند (Zhu و همکاران، 2019). با توجه به تفاوت در فاز پراکنده، امولسیون ها را می توان به امولسیون های روغن در آب (O/W) و امولسیون های آب در روغن (W/O) طبقه بندی کرد. امولسیون O/W شامل قطرات روغن است که در فاز آبی پراکنده شده اند، در حالی که امولسیون W/O یک سیستم امولسیونی است که در آن فاز آبی در فاز پیوسته روغنی پراکنده می شود. امولسیفایرها، از جمله پلیمرهای طبیعی (پلی ساکاریدها، پروتئین‌ها و غیره) و سورفکتانت‌های شیمیایی، معمولاً برای تثبیت امولسیون‌ها بواسطه کاهش کشش سطحی بین دو فاز استفاده می‌شوند (Liu  و همکاران، 2017).

پایداری یک شاخص مهم برای سنجش ارزش تجاری محصولات غذایی مبتنی بر امولسیون W/O است. با این حال، امولسیون‌های W/O به دلیل بالابودن سطح مشترک[2] فاز پراکنده، سیستم‌های ترمودینامیکی ناپایدار هستند. تحرک زیاد قطرات آب باعث تقویت مکانیسم های بی ثبات کننده امولسیون W/O مانند ته نشین شدن، کرم شدن و ادغام می شود (Ushikubo  و Cunha، 2014). علاوه بر این، پارامترهای آماده سازی و شرایط محیطی مانند دما، قدرت یونی و حضور اکسیژن می تواند باعث اکسیداسیون لیپید و بی ثباتی فیزیکی امولسیون های W/O شود. ویژگی‌های ساختاری، خواص رئولوژیکی و پایداری امولسیون در طی انبارمانی به کیفیت سیستم‌های غذایی امولسیونی مانند اسپردها[3]، تاپینگ های زده شده[4]، سس‌ها و مارگارین مرتبط است. بسیاری از مطالعات نشان داده اند که ترکیبات فاز روغنی، سرعت نیروی برشی[5]، چرخه انجماد/ذوب، و نوع امولسیفایر اثرات قابل توجهی بر پایداری طولانی مدت و خواص حسی (به عنوان مثال، قابلیت پخش شدن، ویسکوزیته، ظاهر) امولسیون های W/O دارند (Lukic و همکاران، 2013). توسعه موفقیت‌آمیز امولسیون‌های خوراکی W/O با ویژگی‌های حسی مطلوب وابسته به درک خوب خواص فیزیکوشیمیایی و ساختاری امولسیون‌ها (اندازه و توزیع ذرات، ویسکوزیته، ویژگی‌های سطحی) می باشد. برای تولیدکنندگان مواد غذایی، ماندگاری امولسیون های W/O باید به طور جدی در طول ذخیره سازی طولانی مدت در نظر گرفته شود تا کیفیت غیر قابل تغییر محصولات غذایی امولسیونی تضمین شود.

مطالعات متعدد نشان داده‌اند که پایداری امولسیون‌های W/O به پارامترهای مختلف فراوری از جمله نوع و غلظت امولسیفایر آبگریز، ماهیت فاز روغنی، پارامترهای فرآیند هموژنیزاسیون، نسبت جرم/حجم فازهای آبی و روغنی و تکنیک های هموژنیزاسیون بستگی دارد (Zhu و همکاران، 2019). انتخاب پارامترهای فراوری مناسب می‌تواند به کنترل خواص فیزیکوشیمیایی امولسیون‌های W/O برای دستیابی به پایداری بالاتر کمک کند. علاوه بر پارامترهای فوق، پایداری امولسیون W/O به ترکیباب موجود در امولسیون نیز بستگی دارد. ترکیب ماتریس مواد غذایی امولسیونی واقعی پیچیده است. به جز روغن، آب و امولسیفایرها/تثبیت کننده ها، سایر افزودنی ها و مواد مغذی مانند نمک ها، قندها، ویتامین ها، اسیدهای آمینه و اسیدهای فنولیک نیز ممکن است در فاز روغنی یا فاز آبی امولسیون های W/O توزیع شوند. از آنجایی که برخی از این افزودنی ها دارای اثر اسمزی و خاصیت امولسیون کنندگی هستند، ممکن است بر پایداری سیستم های امولسیون W/O تأثیر بگذارند. تحقیقات متعدد نشان داده است که وجود مواد افزودنی مانند نمک های معدنی (Zhu و همکاران، 2016) پروتئین ها (Sapei و همکاران، 2012)، و ترکیبات فاز روغنی (Nadin و همکاران، 2010) تأثیر قابل توجهی بر پایداری و رهایش کنترل شده امولسیون های W/O دارد. بنابراین، محققان باید مکانیسم‌های تثبیت بالقوه افزودنی‌های مختلف موجود در فاز روغنی یا آبی را برای به دست آوردن یک فرمولاسیون قابل اعتماد از سیستم غذایی مرتبط با امولسیون‌های W/O بررسی کنند.

هدف این مقاله ارائه یک نمای کلی از پیشرفت‌های اخیر در طراحی و کاربرد امولسیون‌های W/O است. روش‌های رایج در مورد تهیه امولسیون‌های W/O معرفی شده است. تأکید بیشتر بر افزودنی‌های مختلف (انواع محلول در آب یا روغن) است که بر پایداری فیزیکی و طولانی‌مدت امولسیون‌های W/O تأثیر می‌گذارند. به طور خاص، مکانیسم‌های تثبیت بالقوه امولسیون‌های حاوی این افزودنی‌ها در این مقاله مورد بحث و توضیح قرار گرفته‌اند. علاوه بر این، چالش ها و جهت گیری های آینده در توسعه محصولات غذایی مبتنی بر امولسیون W/O گنجانده خواهد شد.

شکل گیری امولسیون های W/O: روش های امولسیون سازی

آماده‌سازی امولسیون‌های W/O شامل حل کردن یک امولسیفایر آبگریز در فاز پیوسته و به دنبال آن افزودن مرحله‌ای دیسپرسیون آبی به فاز پیوسته تحت هم زدن متوسط ​​است (Esquena و همکاران، 2003). روش‌های امولسیون‌سازی مختلفی برای تهیه امولسیون‌های W/O استفاده شده که بصورت خلاصه در جدول 1 آمده است. این روش‌های امولسیون‌سازی شامل هموژنیزاسیون با فشار بالا، هموژنیزاسیون روتور-استاتور، امولسیون‌سازی میکروکانالی[6]، امولسیون‌سازی غشایی[7]، میکروسیال‌سازی[8]، و امولسیون‌سازی با اولتراسوند است. سیستم روتور-استاتور و هموژنیزاسیون با فشار بالا جزء روش های "امولسیون سازی با انرژی بالا" هستند و نرخ اتلاف انرژی نسبتاً بالایی دارند. علاوه بر این، آنها می توانند به طور انعطاف پذیری اندازه ذرات امولسیون W/O را بواسطه تنظیم سرعت چرخش/برش یا فشار فرایند هموژنیزاسیون کنترل کنند. چرخش سریع روتور می تواند سطح مشترک روغن/آب را دچار اغتشاش و از هم­گسیختگی کرده و قطرات بزرگتر را به قطرات کوچکتر بشکند. در اکثر مطالعات صنعتی/آزمایشگاهی برای به دست آوردن یک امولسیون خام W/O، معمولاً محلول‌های روغن و آب تحت فرایند برش با سرعت بالا (دستگاه روتور-استاتور) قرار گرفته و به دنبال آن برای کاهش بیشتر اندازه قطرات امولسیون از هموژنیزاسیون با فشار بالا استفاده می شود. در عمل، سرعت چرخش/برش دستگاه روتور-استاتور از 1500 تا 24000 دور در دقیقه متغیر است. اعمال فرآیند اختلاط یا تجزیه مکانیکی منجر به تولید قطرات امولسیونی نسبتاً بزرگ (> 1 میکرومتر) با توزیع اندازه ذرات ناهمگن می شود که برای پایداری امولسیون‌های W/O مفید نیست. دستگاه های هموژنیزاسیون فشار بالا در کاهش اندازه قطرات کارآمدتر از سیستم های روتور-استاتور هستند. به طور معمول، فشار هموژنیزاسیون به 100 مگاپاسکال محدود می شود. اگر شدت هموژنیزاسیون خیلی پایین باشد، امولسیون W/O به دست آمده پراکنده با توزیع اندازه گسترده است. با افزایش غلظت امولسیفایر و فشار هموژنیزاسیون، می‌توانیم حداقل اندازه ذرات امولسیون W/O را به حدود 250 نانومتر بدست آوریم (Prichapan و همکاران، 2017).

قطرات مونودیسپرس یا تک پراکنده می توانند به پایداری امولسیون های W/O و کنترل دقیق خواص فیزیکی و همچنین رهایش کنترل شده ترکیبات از آنها  کمک کنند (ویسکوزیته، اندازه ذرات، ریزساختار، شکل) (Zhu و همکاران، 2019). بنابراین، در سال‌های اخیر، محققان بر توسعه روش‌های امولسیون‌سازی دیگر از جمله میکروسیال‌سازی، میکروکانال و امولسیون‌سازی غشایی تمرکز کرده‌اند. امولسیون غشایی معمولاً برای تولید امولسیون های O/W استفاده می شود. تنها چند مطالعه استفاده از آن را در تهیه امولسیون‌های W/O با غشاهای آبگریز مانند غشای آبگریز SPG[9]، غشای سرامیکی و غشای پلی تترافلورواتیلن (PTFE) را گزارش کرده‌اند. اندازه ذرات امولسیون W/O شدیدا متاثر از کشش سطحی بین فازهای آب و روغن، غلظت امولسیفایر، فشار غشاء و اندازه منافذ غشا می باشد. امولسیون‌های کاملا مونودیسپرس W/O را می‌توان با روش میکروسیالی تولید کرد که در آن در هر بازه زمانی یک قطره منفرد به طور مطلوب ساخته می‌شود. ترشوندگی سطح[10] عامل مهمی در تعیین انواع امولسیون است. برای تهیه امولسیون‌های W/O، از چندین روش از جمله گسیختگی متقاطع در یک میکروکانال اتصال T یا Y[11]، دستگاه جریان با هندسه کنترل‌شده[12] و تجزیه جریان برشی[13] استفاده شده است (Zhu و همکاران، 2019). با این حال، تاکنون این سیستم های تولید امولسیون تنها در مقیاس آزمایشگاهی بررسی شده اند.

 پایداری امولسیون های W/O: اثر افزودنی ها

نمک های آلی

عوامل زیادی مانند کسر حجمی فاز پراکنده، غلظت سورفکتانت و وجود مواد افزودنی بر پایداری امولسیون‌های W/O تأثیر می‌گذارند. مشخص شده است که می توان پایداری امولسیون های W/O را با افزودن غلظت مناسب نمک معدنی (به عنوان مثال، CaCl2، NaCl، MgCl2 و MgSO4) در فاز آبی بهبود بخشید. محققان تاثیر افزوده شدن نمک معدنی بر ترکیب، ساختار و خواص فیزیکی امولسیون های W/O را بررسی کرده اند. سه راه اصلی وجود دارد که بوسیله آن نمک ها می توانند از امولسیون های W/O در برابر ادغام[14] و رسوب محافظت کنند. نقش الکترولیت ها در تثبیت پایداری امولسیون های W/O در جدول 2 خلاصه شده است.

 

برای دریافت متن کامل و منابع بکار رفته در تهیه این مطلب درخواست خود را با ایمیل گروه  به آدرس  foodsa.arm@gmail.com مطرح نمائید. پاسخگویی به ایمیل نهایتا پس از 48 ساعت انجام خواهد شد.

 


[1] -fat-based food products

[2] -interfacial area

[3] -spreads

[4] -whipped toppings

[5] -shearing speeds

[6] - microchannel emulsification

[7] - membrane emulsification

[8] - microfluidics

[9] - Shirasu-porous-glass

[10] - surface wettability

[11] - cross-flowing rupture in a T- or Y-junction microchannel

[12] - geometry-controlled flow device

[13] - shearing-flow breakup

[14] - coalescence